Uçurtma Ustalarının Hikayesi - Yaşam Uçurtması
23 Eylül 2009 Çarşamba
Yola çiktigimda yanimda duran 40 senelik fotograf üstadi benim ne kadar gergin oldugumdan habersizdi. Uçurtma ustalarinin onlara uzanan baska ellerin yardimiyla yapacagi ve belkide hiç uçamayacaklarindan emin oldugum uçurtmalarini ve kendilerini fotograflamaya gidiyordum.
Karsilacagim seyin ne oldugunu hemen hemen tahmin etmekle beraber, nasil bir duyguya bürünecegimi de kendi benligimi çok iyi tanidigimdan farkindaydim. Kocaeli üniversitesi sivil havacilik yüksek okulunun kantinin de beni bekleyen 20 kadar özürlü çocuk ve uçurtma ustalarinin ellerine yardim edengönüllü üniversite ögrencileri.
Karmakarisik duygularin içinde bogulmus bedenim, Kantine ilk girdiginde Erhan Beyin yüzündeki ilik gülümsemeyle çoktan yumusatmisti bile. üç tane uzunca masa, bir sürü özürlü çocuk, yüzlerce çita, yumak yumak iplikler. parlayan gözler.
gülen yüzler.
Çantami sirtimdan indirip fotograf makinesini çikartigimda ise yanimda biten ve aralarinda tek gözlük takan o kiz.
Abi bende çekebilirmiyim dedi yari peltek diliyle
Tabi ki dedim sevecen bir tavirla .
Boynuna taktigim fotograf makinesinin agirligi ve kendi dengesini zor saglamasindan dolayi baslamistik yasam uçurtmasinin ilk karelerine. Eger siirsel bir tonda ruhunuz varsa biraz da duyguluysaniz...
Burada onlari incitmeden alinabilecek kareleri basladim düslemeye.
Sonrasi ise 200 kadar kareydi .
Yasamanin ve nefes almanin bu kadar degerli oldugu dünyada bir uçurtmanin ucundan tutunmuslardi hayata.
Aralarinda lösemili, zihinsel engelli, otistik, mongol ve daha bir çok sayamadigim kusur olmasina ragmen asilmislardi uçurtmalarin ucundan yasama.
O günden bana kalanlara gelecek olursak. Kocaman bir yasam di .Içinne binlerce saglam vücudu koysaniz dahi 20 tane minicik bedenin yaptigi yasam uçurtmalari beni böylesine duygulandiramazdi.
Onlar uçurtma ustalari olarak yanlarindaki abileri ve ablalari ile uçurtmalari yasama uçurtmaya devam edecekler.
Beni sorucak olursaniz. Gücümün ve duygularimin elverdigince orada olacagim. Tabi ki gönüllü ve istekli olarak.
Sevgilerimle Melih Sular
- Yorumlar (17) - Bu yazı 42795 kez okundu
Yaşamda karşımıza nelerin çıkacağını bilemeyiz.. Kaza ile Kader inanırız... Yaşam boyunca karşılaştıklarımıza bazan offf çeker bazan çeşitli sebebler buluruz... Aslında şükretmeliyiz her halimize... Kendimizi bilmemiz gerekir... İsyanları bir kenara bırakıp Yüce Yaradan Allah (C.C.)´a her şekliyle şükretmesini bilmemiz gerekir.... Bu gün bir söz okudum çok sevdiğim bir arkadaşımın Facebook iletisinde sizlerle paylaşmak isterim... " Eğer bir gün çok büyük bir derdin olursa; Rabbine dönüp "Benim çok büyük bir derdim var" deme, derdine dönüp "Benim Çok büyük Bir Rabbim var" de... " Ahmet bey bize şükretmeyi hatırlattığınız için teşekkür ederim...
bir film vardır bilirsiniz belki " ucurtmayı vurmasınlar " bu yazıları okurken filmde başrolde oynayan barış aklıma geldi o da mapusta annesi gibi mahkum hayatı yaşıyor gökyüzünden ucurtmaları izliyordu sonra dedi ki : "niye ucmuyor inci" inci de ucar birügn diyerek özgür olmanın zamanını bekliyordu. Aynı bu cocuklarda özgür olmayı herşeyi yapabilmeyi istiyolardı elimizden ne gelirse yapmalıyız
Yaşam uçurtmalarını uçuran bu yaşam dolu çocukları, sevgili beni unutmacılarla tanıştıran sevgili dostum
fatih ahmet selviye sonsuz şükranlarımı sunuyorum.
Keşke sizin gibi diğer insanlarda özürlülerinde bir insan olduğunu ,Özürlüde olsa duyguları olduğunu anlayabilse ...Onlara insan gibi davransa...Söylenecek çok şey var aslında, yapılacak çok şey....Toplumun bilinçlenmesi gerek; öncelikle özürlü ailelerinin ve çevrelerinin...
Sevgili Melih,güzel ve olması gereken bir ateş yaktın bizler de sönmemesi için yanındayız.
Sevgilerimle.
Ne güzeldir yürümeyene ayak olup yürütmek,uçamayana kanat olup uçurtmak...Rabbim herkese bu duyguları taddırıp iyiliğin o unutulmaz lezzetini yaşatsın...
Mrb Hocam kısa bir aradan sonra mükemmel bir konu ile döndünüz. Gerçekten özürlü kardeşlerimizede aynı samimiyetle yaklaşıp onların dertlerine ortak olup azaltmak sevinçelerini paylaşıp onları mutluluktan uçurtma gibi uçursak ne güzel olmaz mı? arkaraşlarımızın söylediği gibi toplumumuzun ciddi anlamda bilinçlenip özürlü kardeşlerimizinde varılığından haberdar olmamız gerektiği düşüncesindeyim. Özürlü olmaları insan olmalarını unutturmamalı bizlere.
F e a r l e s s
Selam,
uctu uctu gonuller uctu rengarenk salınıverdıler gokyuzunde cocuk sevınclıye, cocuk olundu yureklerde kocaman elma sekerlerı gezındı hayırlı vakıtlerde...
bu anlamlı adımı yasatan yasayan ve paylasan paylastırandan Allah(c.c.) razı olsun.
Dua ile,
Narsu
slm arkadaşlar işte bu cesaret insanı zafere, kararsızlık tehlikeye, korkaklık ölüme götürür. aşılmayacak engel yoktur.... yeterki isteyelim değilmi ? hayattan kopmadan sevdiklerizin kıymetini bilelim yeter :)
uçurtma özgürlüğün ifadesidir.tıpkı uçurtmayı vurmasınlar filmindeki gibi.yüksek göklerden dünyaya bakan bir uzvumu vurmasınlar.İnsanları incelememi sağlayan beni göklere taşıyan o zarif oyuncağımı... Ve ben özürlüyüm, bir uçurtma lazım bana ki dertlerimi özrümü unutabileyim.Yeryüzüne alçalıp yükselerek insanlara karşı ihtiyatla yaklaşabileyim.Ta ki onlar uçurtmayı gördükleri kadar uçuranı da düşünene kadar.